Jak ja to widzę. ADHD oczami ośmiolatka

Zabierając się za napisanie tych kilku zdań recenzji, z uśmiechem przywoływałam sobie wysiłki bohatera książki, który przymierza się do odrabiania lekcji.

To wspaniałe, że mały Aleks wie już o ADHD i ma świadomych rodziców, którzy pomagają mu zrozumieć jak funkcjonuje jego układ nerwowy. Chcę wierzyć, że rozumiejące i akceptujące środowisko w domu i szkole pozwala rozwijać się w poczuciu, że nie jest z nami ,,coś nie tak”, ale ,,właśnie tak”. Diagnoza ADHD nie jest rozwiązaniem, ale początkiem drogi do lepszego zrozumienia i dogadywania się z otoczeniem.

Myślę, że to doskonała lektura dla wszystkich rodziców, też dzieci bez ADHD, która może wspierać na tej drodze.

Nagromadzenie dygresji, rozproszeń, miliona myśli ,,megaciekawych” i ,,nudy”, krążenia, szukania, ,,specjalnych operacji”, rzeczy ,,niedostępnych i niemożliwych do zrobienia”, potrzeb ,,na teraz, na już”, obowiązków ,,zaraz” lub ,,potem”, powracających pytań ,,czym mam się zająć?”, ,,czemu to musi być takie męczące?”, codziennych hiperekscytacji, ,,końców świata” i ,,katastrof ”, wiernie oddaje rzeczywistość osób z ADHD i ich rodzin.

Książka zachęca do zaciekawienia się tym co kryje się za tymi powtarzalnymi wzorcami zachowań. Przeczytaj koniecznie, jak widzi rzeczywistość 8 letni Aleks i też zastanów się ,,dlaczego nie możemy ciąglę robić rzeczy, na które naprawdę mamy ochotę?”. Ja widzę to podobnie.

A Ty, jak to widzisz?